Archiwum

Monthly Archives: Luty 2013

Galeria pobożnych wierzeń, Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino, fot. Agnieszka Hałas

Galeria pobożnych wierzeń, Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino, fot. Agnieszka Hałas

Co klatka schodowa to przystanek autobusowy. Łącznie 5 przystanków. W kilometrowej sztabie mieszka 8000 ludzi. Nowe Corviale to megablok w  południowozachodnim Rzymie. Wzdłuż 9 kondygnacyjnej bryły znajduje się niższa tej samej długości. Łącznie to 1200 mieszkań. Budowę kolosa rozpoczęto w 1975. Po 7 latach oddano pierwsze mieszkania.

Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino, fot. Agnieszka Hałas

Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino, fot. Agnieszka Hałas

aIMG_7373

Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino, fot. Agnieszka Hałas

Blok zaprojektowany przez zespół Mario Fiorentino jest jak skład kolejowy, który zatrzymał się w polu. Wokół kontrastujący krajobraz łąk, pasażerowie korzystają z okolicznych upraw, konie na wybiegu.

Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino, fot. Agnieszka Hałas

Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino, fot. Agnieszka Hałas

aIMG_7390

Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino, fot. Agnieszka Hałas

Na pochyły dach garażu spada pranie z suszarek i nikt go nie zbiera. Na dnie studni doświetlających galerie zbierają się śmieci. Na podestach nie pachnie, choć jest bardzo dużo kwiatów. Z przestrzeni wspólnych mało kto korzysta, pralnia na poddaszu z tarasem jest zapuszczona i nieużywana. Do budynku wprowadzono nowe funkcje, ale nieznacznie wpływają na jakość życia.

aIMG_7510

Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino, fot. Agnieszka Hałas

Skrzynki na listy - Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino, fot. Agnieszka Hałas

Skrzynki na listy – Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino, fot. Agnieszka Hałas

Nowe Corviale to zrealizowana obsesja modernistów. 958 m żelbetu, aleja handlowa na 4 piętrze (dzisiaj zabudowana mieszkaniami), niekończące się galerie, pomosty i platformy. W tym czasie w Polsce powstawały Superjednostka w Katowicach, Falowce w Gdańsku. Marzenia o budowaniu dłużej, wyżej, szybciej. Właściwie wszystkie tego typu projekty okazały się porażkami i doprowadziły do kompromitacji  modernizmu w powszechnej świadomości.

Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino, fot. Agnieszka Hałas

Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino, fot. Agnieszka Hałas

aIMG_7357

Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino, fot. Agnieszka Hałas

Przekroje, Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino.

Przekroje, Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino.

Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino, fot. Google Earth

Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino, fot. Google Earth

Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino, fot. Google Earth

Nowe Corviale, Rzym 1975-82, proj. Mario Fiorentino, fot. Google Earth

Reklamy
RIMG0092

Muzeum Heidi Weber (Centrum Le Corbusiera) w Zurychu, proj. Le Corbusier 1960-67.

Ostatni budynek Le Corbusiera to muzeum Le Corbusiera. Niebywałe zadanie zaprojektowania obiektu mieszczącego jego własną kolekcję obrazów i grafik zleciła mistrzowi Heidi Weber w 1960. Obiekt został ukończony 7 lat później – 2 lata po śmierci architekta. Prostopadłościenna bryła mieszcząca ekspozycję przykryta jest charakterystycznym stalowym baldachimem, który zacienia przeszklone wnętrza i stanowi zadaszenie użytkowego płaskiego dachu.

RIMG0086

Muzeum Heidi Weber (Centrum Le Corbusiera) w Zurychu, proj. Le Corbusier 1960-67

RIMG0089

Muzeum Heidi Weber (Centrum Le Corbusiera) w Zurychu, proj. Le Corbusier 1960-67.

RIMG0094

Muzeum Heidi Weber (Centrum Le Corbusiera) w Zurychu, proj. Le Corbusier 1960-67

RIMG0087

Muzeum Heidi Weber (Centrum Le Corbusiera) w Zurychu, proj. Le Corbusier 1960-67

Wiele scen filmu Tokijska opowieść  w reż. Yasujiro Ozu toczy się w tradycyjnych japońskich domach. Na ujęciach widać wieloplanowość wnętrz – równoległe ramy, za którymi są następne pomieszczenia.

Tokijska opowiesc

Tokijska opowieść, reż. Yasujiro Ozu 1953.

Tokijska opowiesc

Tokijska opowieść, reż. Yasujiro Ozu 1953

Architekci japońscy niejednokrotnie wykorzystywali tę cechę tradycji budowlanej. W latach 60. XX w. Hiromi Fujii zaprojektował kilka obiektów opartych na prostych układach prostopadłościanów (koncentrycznych, zmniejszających się, przenikających). Jego projekt E-2 z 1968 oparty jest na sześciennej siatce, która założona jest na wnętrze i teren otwarty – tak powstała sekwencja atriów.

Projekt E-2, proj. Hiromi Fujii 1968, źródło: frac-centre.fr

Projekt E-2, proj. Hiromi Fujii 1968, źródło: frac-centre.fr

W domu Todoroki z 1975 Fujii zastosował efekt zmniejszających się sześcianów, co widać dzięki kwadratowym otworom. Te rozwiązania wydają się być kontynuacją japońskich tradycji. Podobnie jak wieloplanowe wnętrza projektowane dziś przez Ryue Nishizawę i Sou Fujimoto.

ja 283 284 11-12 1980 1

Dom Todoroki, proj. Hiromi Fujii 1975, źródło: Japan Architect 283/1980

Dom Todoroki, proj. Hiromi Fujii 1975, źródło: Japan Architect 283/1980

Dom Todoroki, proj. Hiromi Fujii 1975, źródło: Japan Architect 283/1980

Dom w Tanggu, Chiny, proj. Ryue Nishizawa 2003.

Dom w Tanggu, Chiny, proj. Ryue Nishizawa 2003.

Warto dodać, że zachodni architekci hołdowali takim pomysłom i podobne rozwiązania – jednak wyabstrahowane z kontekstu – można znaleźć np. w projektach Petera Eisenmana (który publikował prace Fujii w magazynie Oppositions), a bardziej usystematyzowane w pracach Oswalda Mathiasa Ungersa.

P1150201

Ogród zimowy jako przedłużenie pokoju – Dom Schminke, Lobau, proj. Hans Scharoun 1930-33.

32 km od granicy, zaledwie 180 km od Wrocławia, w dość przygnębiającym i zahukanym enerdowskim miasteczku stoi jeden z najlepszych domów XX w. Dom Państwa Schminke Hansa Scharouna został zrealizowany w 1933, w trakcie wojny mieściło się w nim tymczasowe dowództwo Armii Czerwonej, w latach 50. budynek mianowano imieniem botanika Oswalda Richtera i wtedy stał się tzw. Pionierhaus (domem młodych pionierów NRD), w latach 90. był domem wypoczynkowym. Do dziś można spędzić w nim noc, ale jest udostępniony w całości do zwiedzania.

P1150198

Okno jadalni – Dom Schminke, Lobau, proj. Hans Scharoun 1930-33.

P1150095

Widok od ogrodu – Dom Schminke, Lobau, proj. Hans Scharoun 1930-33.

Wąski trakt domu pozwolił na doświetlenie przestrzeni dziennej parteru z 3 stron. W pochmurny dzień w białym pomieszczeniu jest jasno i pogodnie. Ikonę budynku stanowi ogród zimowy i taras sypialni, które połączone są zewnętrznymi schodami z terenem. Przy wielkim oknie, przy wejściu stoi duży stół dla całej rodziny. Na piętrze małe pokoje dzieci dostępne są z korytarza, służącego jako garderoba. Spektakularne są świetliki nad łazienką. Szafy są wbudowane, nie potrzeba meblościanek. Parapet jest jednocześnie biurkiem. Wyszukane mechanizmy służą do otwierania filigranowych okien w ramach ze stali i drewna. Dom stoi na dużej działce, teren opada – z wnętrza rozpościera się daleki widok…

P1150102

Widok znad stawu – Dom Schminke, Lobau, proj. Hans Scharoun 1930-33.

P1150082

Wejście i okno do holu/jadalni – Dom Schminke, Lobau, proj. Hans Scharoun 1930-33.

P1150202

Dom Schminke, Lobau, proj. Hans Scharoun 1930-33.

P1150205

Ogród zimowy jako przedłużenie pokoju – Dom Schminke, Lobau, proj. Hans Scharoun 1930-33.

P1150114

Połączenie tarasów z terenem – Dom Schminke, Lobau, proj. Hans Scharoun 1930-33.

Wycieczka obowiązkowa! Info i profesjonalne zdjęcia na stronie Stiftung Haus Schminke.