Reakcja łańcuchowa

Rok 1945: żołnierze, więźniowie, ocalali przemierzają zrujnowany stary kontynent. Niektórzy wracają, inni uciekają. W Japonii wybuchają dwie atomówki. Nie dziwi więc, że w następnych latach architekci obsesyjnie prześcigają się w wizjach nowych miast. Elastyczne, ruchome i tymczasowe jednostki wydawały się idealnym rozwiązaniem dla rozbitych społeczności w Azji i Europie. Technika rozwinięta podczas konfliktów sprzyjała nowym koncepcjom. Megastruktury oparte na ogromnych stalowych konstrukcjach wyposażonych w rozbudowaną infrastrukturę do dziś inspirują architektów. Jednak idea ta upadła z prozaicznego powodu – mega kosztów instalacji mających przyjąć nieprzewidziane działania w przyszłości.

Krzysztof Meisner – miasto zawieszone na sputnikach

Architekci projektujący całe miasta nie zwracali wiele uwagi na szczegóły. Na przykład Yona Friedman nigdy nie rysował cienia na perspektywach La Ville Spatiale. Poniżej symulacja – co by było gdyby jego miasto zostało zrealizowane – z materiałów, które były stosowane w latach 60. XX w. Cień Yony Friedmana – modelowanie i obrazki ŁW.

Cień Yony Friedmana

Cień Yony Friedmana

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: